Ben, Sen, Biz ve Onlar…

Ben, sadece ben, sessizlik ve onun getirdiği büyülü düşünceler…

Eski Menü
Bir Sayfa Seçin

Bizi biz yapan şey trajedilerimizdi çünkü sevdiklerimiz yiterken bize bıraktıkları tek şey o idi. Ve bir kez daha sanata gömülmüştük, acıları bastırsın diye. Ve Tolstoy “ İnsan sevgi ile yaşar.” diyordu lakin 1910’da o da öldü. Yeniden yalnızdık. Başkalarının aşklarında teselli bulmaya gittik ve Şeyh Hafız Sadi Şirazi’nin beyitinde bulduk kendimizi;

“Hafız haşa ki cemalinden başka bir şeye baksın,
Ben sana tutuklu kaldığımdan beri özgürüm.”

Öyle diyordu büyük usta ve ekliyordu;  “Bülbülden vefa ummayın; çünkü her dem başka bir gül üzerinde öter.”

Neye inanacağımıza şaşırmıştık. Mutluluğu kendimizde aramak yerine, sonradan “bizi en çok üzenler” olarak kategorize edeceğimiz insanlarda aradık. Baktık, derinlere gittik korkusuzca lakin yokmuş onlarda da.

“Dün ya da yarın için savaşırsan bu anda kaybedersin.” Diye öğrenmiştik lakin biz bu gün yaşadığımız anda kaybettik.  Yaşam, bizi yere yatırmış bir postalı göğsümüzde , elindeki uzun namlunun  ucu suratımızda eli tetikte bakıyordu.  Ve o an fark ettik ki,  yaşamımız Şeytan’ın  bu dünyada bizle uğraşmaktan azaba gecikmesinden mütevellit devam ediyordu.  Ve anladık ki; aslında her nesilde yeniliyorduk dünyaya lakin gururumuzdan çocuklarımıza söyleyemiyorduk.

Dünya yendi bizi.  Diyeceksiniz ki; “ Biz savaşıyor muyduk ki?”  ve anlayacaksınız onun sizi, siz savaşta olduğunuzu anlamadan yendiğini…

Angelus

Angelus

Mühim biri değil...

Tüm Yazıları >>>
Angelus

. Angelus . (tüm yazdıkları için tıkla)