Ben, Sen, Biz ve Onlar…

Ben, sadece ben, sessizlik ve onun getirdiği büyülü düşünceler…

Eski Menü
Bir Sayfa Seçin

“Sen gitsen de kimse sana benzeyemez “ dedi adam.
Kadın güldü ve cevapladı;
–  “Gitmeyeceğim.”
Adam biliyordu; bir gün herkesin gideceğini.  Hayatının son demlerinde tanımıştı bu genç kadını. Bu sebepten üzgündü.
Adam gün ışığından kaçanlardandı. Kadın ise gökyüzünden daha fazla yakışıyordu gün ışığına. Kadın ay parçası değildi.  Ay ve güneş onun parçaları idi. Adamın bir gözyaşı kalmıştı geriye, o tek damlayı bu kadın için akıtacaktı.         Hazırda idi hep. Çünkü adam, yarına değil ona inanıyordu.  Ve herkes yitip giderdi. Gidince daha çok sevilirlerdi.  Adam kadını her özlediğinde Divan’a bakardı. Onun güzelliği Celle Celalühu’ya yakışırdı.  Adam diyemezdi kadına  “Bir gün bitecek, kal yanımda.”
Gün batıyordu yine, günün batışı adama batıyordu. Canı yanıyordu, ayrı evlerde, ayrı yataklarda, ayrı hayallere gidiyordular. Adamın ilk kez kalbi atıyordu. Kadın, masada kaybedilen adamın elektrik şokuydu. Anlık da olsa geri getiriyordu hayata, her buluşmada.
Adam kötü, kadın iyi sıfatların tamlananı idi işte. Adam alkol, kadın kendi gibi kokuyordu.
Adam ölecek kadın devam edecekti işte.

Angelus

Angelus

Mühim biri değil...

Tüm Yazıları >>>
Angelus

. Angelus . (tüm yazdıkları için tıkla)