Ben, Sen, Biz ve Onlar…

Ben, sadece ben, sessizlik ve onun getirdiği büyülü düşünceler…

Eski Menü
Bir Sayfa Seçin

     Aşık olunca bile, kendimiz için seviyorduk sadece. Bazen başkalarının* yokluğu, sizin varlığınızı yenerdi. Çocukluğunuzda bile öyle olmuştu belki.  Hep gölgede kaldınız. Hatırladığınız tek şey halı desenleri ve parkeler. Tüm gençlik hayalleri gibi sönüyordu hayat yine.  Tanrı insanlığı o kadar aptal buluyordu ki, kendi muhatap olmak yerine peygamber yollamıştı. Kalkıp masadan giderken birileri “Kal!” desin ya da en azından “Biraz geç git.” Desin diye arzu ettiniz. Ama yanınızda birileri oturuyor diye o masada yalnız olmadığınızı düşünmeniz bile hata idi.

Gidişinizi yine kimse fark etmedi. Tıpkı dünyadan silineceğiniz zaman gibi. Hep dünyanın sonunu görecekmişiz gibi kibirlendik.  Lakin hayaller sadece hayal. Humpty Dumbty ‘yi kralın adamları bulamıyor, Bambi de ölüyor.  Arı Maya da çekimler bitince kamera arkasında uyuşturucu kullanıyor.  Yaşam, kimseye adil davranmıyor ve bu sebepten çok adil. Bütün fondöteni dünyaya serpelim, belki daha güzel bir yer olur.  Çiçeklere parfüm sıkın. Yapraklara bordür atın.

Sade olan asla yetmesin. Siz kendinize de yetmeyin! Aptallığınız asla size yetmesin! Photoshop’la düzeltilemeyecek kadar aptal olun.

Angelus

Angelus

Mühim biri değil...

Tüm Yazıları >>>
Angelus

Latest posts by Angelus (see all)