Bir Sayfa Seçin

Parmak Uçlarım Değer Geçmişime, Görmediğim Rüyalarda…

Zifiri karanlık var önümde, çözümlenemeyen bir yol, Aydınlık dönüp gitmiş ardımdan, yüzüme bakmıyor, Çok mu zor? Çok mu zor geriye bakmak, elini uzatmak kaybolan bana, Belki de istemiyor, evet istemiyor ve gidiyor uzaklara… Uyuyamıyorum artık zaten. Yazı...

Hissedemediğim Duygularım Sanki Benimdi Bir Zamanlar…

Aradığım kişiye “şu an” ulaşılamıyormuş. Yalancı bu telefon. Yada konuyu yanlış aktarıyor. Bir bozukluk var bunda. “şu an” değil ” hiçbir zaman ulaşılamayacak, boşverilmeyecek, unutulmayacak, yeri doldurulmaya çalışılmayacak. Bücüş...

İnanmaya İnanmak?

Hayatta bizi ayakta tutan inançlarımız mı, yoksa bizmi sadece ayakta kalabilmek için birşeylere inanıyoruz farkında olmadan; bunun kendi yapımda nasıl olduğuna aslında tam olarak karar veremedim. Çünkü birşeye ihtiyacın olduğu için inanmanın, gerçekten inanmak...

Misafirdik ve Aniden Ceset Olduk Bir Öyküde…Torbam Nerede?

Kapının önünde oturuyordum el salladı camdan. Baktım gülen bir yüz parıldıyor alacalı. Sonra yaslandığım kapı açıldı birden. Düştüm istemeden. Gülümsedi tekrar. İçeri geçtim tüm konukseverliğini gösterdi. Misafirdim. Gelirdim giderdim. Uzuun uzuuuun konuştuk....

Layık Kılamadığım…

Bu tarz bir yazının ölen birisine olan duyguları anlatmakta aciz kaldığını siz de ben de düşünmüşüzdür. Ama yine de ben yazmak istedim. Nede olsa burda size sunduğum herşey tüm samimiyetiyle hayatım. Bunu yazmak istiyorum. Ama size sunmuyorum.Teşekkürler… Yaşam...